سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

مولتیپل اسکلروزیس

فرآیند پرستاری در اختلالات سیستم عصبی

مولتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری اتوایمون است که موجب تحلیل غلاف میلین ماده سفید سیستم عصبی میشود. ایمپالس های عصبی از میان پوشش میلین دیواره بیرونی سلولی های عصبی سفر می کنند. با وقفه و از هم گسیختگی میلین پوسته سلول های عصبی، امر انتقال اطلاعات از سلول به سلول در درون سیستم عصبی دچار اختلال می شود. حواس، حرکات یا عملکرد ذهنی و هوشی بیمار ممکن است درگیر شود. این بیماری دارای دوره های عود– فرو نشانی است، بنابراین حملات بدتر شدن علائم بیماری در زمان عود و ماهها یا سال های بدون علامت تجربه می شود. عده ای از مبتلایان به حالتی از بیماری پیشرفت می کنند که الگوی یکنواخت تخریب عصبی را بدون دوره های بدتر شدن علائم را تجربه می کنند که به آن بیماری پیشرونده ثانویه اطلاق می شود. عده ای نیز دچار بیماری پیشرونده اولیه می شوند و به طور مداوم اختلال عملکرد و علائم را از ابتدای بیماری تجربه می کنند.

پیش آگهی

علت اصلی بیماری ناشناخته است، گرچه تصور می شود که یک بیماری اتوایمون است. این یک بیماری پیشرونده است. استرس ممکن است موجب بدتر شدن علائم بیماری شود. زمانی که آسیب سلول های عصبی رخ داد، غیر قابل ترمیم است، حتی زمانی که علائم بیماری در بین دوره های بدتر شدن بیماری برطرف شده باشند. الگوی علائم از یک بیمار به دیگری فرق دارد. فاصله زمانی بین دوره های حمله بیماری نیز در بیماران مختلف متفاوت است. همانطور که بیماری پیشرفت می کند، بیمار توانایی عملی بیشتری را از دست می دهد و نهایتاً به کمک دیگران برای رفع نیازها و حاجت های پایه متکی می شود.

علائم و نشانه های تشخیصی مولتیپل اسکلروزیس

علائم بیماری دارای دوره های بدتر شدن و عود هستند. در اوایل بیماری، علائم عمدتاً بین دوره های حمله بیماری کاملاً برطرف می شوند.
♦ دو بینی (diplopia)
♦ تاری دید
♦ خستگی
♦ ضعف عضلانی یا بی ثباتی
♦ گام نا استوار در اثر ضعف عضلانی و بی ثباتی کلی
♦ عدم تحمل تغییرات دما
♦ آتاکسی (کاهش هماهنگی حرکتی، حرکات غیر ظریف بدن)
♦ افزایش رفلکس تاندون های عمقی
♦ صحبت کردن مبهم
♦ احساس سوزش و گزگز بر روی پوست (پارستزی)
♦ فلج در مراحل آخر بیماری
♦ از دست دادن حافظه، از دست دادن تمرکز و توجه
♦ اضطرار یا بی اختیاری ادراری در اثر تغییرات کنترل دریچه ها

تست های تشخیصی

♦ سطح ایمونوگلوبولین G (IgG) در مایع مغزی نخاعی بالا می رود
♦ از بین رفتن غشای میلین و پلاک های CNS در MRI دیده می شود
♦ افزایش تراکم ماده سفید یا تشکیل پلاک در CT اسکن دیده می شود

درمان مولتیپل اسکلروزیس

♦ استفاده از یکی از تعدیل گرهای پاسخ بیولوژیک به صورت مداوم، نه تنها در طی دوره بدتر شدن بیماری:
  » اینترفرون بتا –۱a (interferon beta-1a)
  » اینترفرون بتا –۱b (interferon beta-1b)
  » گلاتیرامر استات (glatiramer acetate)
♦ تجویز سرکوب کننده های ایمنی – ممکن است در پیشرفت ثانویه MS کمک کننده باشند:
  » سیکلوفسفامید (cyclophosphamide)
  » آزاتیوپرین (azathioprine)
  » متوتروکسات (methotrexate)
  » کلادریبین (cladribine)
  » میتوکسانترون (mitoxantrone)
♦ تجویز کورتیکواستروئیدها:
  » متیل پردنیزولون (methylprednisolone) وریدی
  » پردنیزون (prednisone) به میزان ۶۰ تا ۸۰ میلی گرم در روز در هفته اول، سپس به تدریج در طی چند هفته کاسته می شود
  » دکسامتازون (dexamethasone)


♦ تجویز یکی از شل کننده های عضلانی زیر:
  » دنترولین (dantrolene)
  » باکلوفن (baclofen)
  » کاریزوپرودول (carisoprodol)
  » متاکسالون (metaxalone)
  » تیزانیدین (tizanidine)
  » دیازپام (diazepam)
♦ استفاده از داروهای زیر ممکن است به علائم خستگی کمک کند:
  » مودافینیل (modafinil)
  » متیل فنیدات (methylphenidate)
♦ تجویز داروهای ضد افسردگی در صورت وجود اندیکاسیون:
  » فوکساین (fluoxetine) (مهار کننده انتخابی بازجذب سروتونین – SSRI)
  » سرترالین (sertraline (SSRI))
  » پاروکستین (paroxetine (SSRI))
  » سیتالوپرام (citalopram (SSRI))
  » اسیتالوپرام (escitalopram (SSRI))
  » ونلافاکسین (venlafaxine) – مهار کننده بازجذب نوراپی نفرین، سروتونین و دوپامین
  » بوپروپیون (bupropion) – مهار کننده بازجذب نور اپی نفرین و دوپامین
  » دولوکستین (duloxetine) – مهار کننده بازجذب نوراپی نفرین و سروتونین
  » آمی تریپتیلین (amitriptyline) – ضد افسردگی سه حلقه ای – ممکن است به رفع پارستزی کمک کند

♦ تجویز داروهایی برای بهبود عملکرد مثانه
  » اکسی بوتینین (oxybutynin)
  » هیوسیامین سولفات (hyoscyamine sulfate)
  » داریفناسین (darifenacin)
  » سولیفناسین (solifenacin)
  » تولترودین (tolterodine)
♦ دفع آنتی بادی ها از پلاسما (پلاسمافرز)

تشخیص های پرستاری مولتیپل اسکلروزیس

♦ اختلال تحرک جسمی
♦ خستگی
♦ نقص مراقبت از خود

مداخلات پرستاری

♦ پایش حرکات بدن از نظر تداخل با فعالیت های روتین روزمره
♦ تشویق به تعادل فعالیت همراه با دوره های استراحت
♦ بررسی عملکرد شناختی بیماران از نظر تغییرات یا اختلال
♦ آموزش موارد زیر به بیماران:
  » تعلیم مثانه
  » آموزش سوند گذاری برای خود در صورت نیاز (در بیماران مبتلا به مثانه شل (flexic bladder))
  » افزایش مایعات مصرفی بجز مواردی که کنتراندیکاسیون طبی داد
  » اهمیت وضعیت دهی
  » اجتناب از دماهای مفرط
  » رعایت رژیم دارویی

255
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان