سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

برونشیت

فرایند پرستاری در اختلالات سیستم تنفسی

برونشیت افزایش تولید خلط در اثر عفونت و محرک های موجود در هوا است که موجب انسداد در راه های هوایی ریه می شود، نتیجه اش کاهش توانایی تبادل گازها است. برونشیت به دو شکل رخ می دهد: برونشیت حاد که در آن انسداد راه های هوایی برگشت پذیر است؛ و برونشیت مزمن که در آن انسداد راه های هوایی برگشت پذیر نیست.

بیماران مبتلا به برونشیت حاد معمولا دارای علائمی هستند که اغلب ۷ تا ۱۰ روز ادامه می یابد و بخاطر عفونت ویروسی (گاهی اوقات باکتریال) رخ می دهد. بیماران مبتلا به برونشیت مزمن دارای علامت سرفه خلط دار برای حداقل سه ماه متوالی در ۲ سال متوالی هستند. افزایش تولید خلط، تغییرات التهابی و نهایتاً فیبروز دیواره های راه هوایی رخ می دهد. بیماران مبتلا به برونشیت مزمن دچار افزایش وقایع عفونی مجاری تنفسی می شوند.

پیش آگهی

بیماران مبتلا به برونشیت حاد که علائم آنها برطرف شده باشد، وضعیت تنفسی آنها به حالت نرمال بر خواهد گشت. برونشیت مزمن به عنوان بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) طبقه بندی می شود که اغلب با سیگار کشیدن و الگوی پیشرونده همراه است. تنگی نفس در ابتدا فقط در حین فعالیت دیده می شود و در نهایت در زمان استراحت هم رخ می دهد. بیماران مبتلا به برونشیت اغلب دچار نارسایی سمت راست قفسه سینه و ادم محیطی یا ادم وابسته می شوند. بیماران حملات حاد بدتر شدن برونشیت مزمن را تجربه می کنند.

علائم و نشانه های تشخیصی برونشیت

♦ سرفه در اثر تجمع خلط و تحریک راه های هوایی
♦ تنگی نفس
♦ تب در حملات حاد بخاطر عفونت
♦ استفاده از عضلات فرعی برای تنفس – همانطور که تلاش تنفسی افزایش می یابد، عضلات فرعی برای کمک ضروری است
♦ سرفه خلط دار در اثر تحریک راه هوایی. خلط واکنش محافظتی سیستم تنفسی است
♦ افزایش وزن ثانویه به ادم در برونشیت مزمن در اثر نارسایی سمت راست قلب
♦ ویزینگ ناشی از التهاب راه های هوایی

تست های تشخیصی برونشیت

♦ در طی عفونت در رادیوگرافی قفسه سینه سایه هایی در ناحیه مبتلا دیده می شود
♦ در نتیجه گازهای خون شریانی کاهش اکسیژن و افزایش دی اکسید کربن دیده می شود
♦ تست عملکرد ریوی موارد زیر را نشان می دهد:
  » تغییر اجباری ظرفیت حیاتی (FVC)، زیرا زمان بیشتری لازم است که به زور بازدم پس از حداکثر دم انجام شود.
  » کاهش FEV1 در اثر طولانی تر شدن بازدم
  » افزایش حجم باقیمانده (RV) ناشی از افزایش احتباس هوا در ریه ها

درمان برونشیت

برونشیت حاد به صورت کوتاه مدت با استفاده از درمان علامتی و آنتی بیوتیک ها درمان می شود زمانی که عفونت باکتریال وجود داشته باشد. برونشیت مزمن به صورت ترکیبی از داروها درمان می شود تا راه های هوایی باز نگهداشته شده، التهاب راه های هوایی کاهش یافته و از عوارض یا بدتر شدن بیماری پیشگیری شود.

♦ تجویز آگونیست های بتا۲ از طریق اسپری یا بخور (اینهالر یا نبولایزر) برای باز کردن برونش ها: تربوتالین، آلبوترول، لوالبروترل، فروموترول، سالماترول
♦ تجویز آنتی کولینرژیک ها برای شل کردن عضلات صاف دیواره برونش: ایپراتروپیوم، تیوتروپیوم استنشاقی
♦ تجویز استروئیدها برای کاهش التهاب راه های هوایی: هیدروکورتیزون، متیل پردنیزولون سیستمیک؛ اسپری استنشاقی بکلومتازون، تریامسینولون، فلوتیکاسون، بودسونید، فلونیسولید؛ پردنیزولون و پردنیزون خوراکی
♦ تجویز متیل گزانتین ها برای بهبود اتساع برونشی : آمینوفیلین، تئوفیلین
♦ تجویز دیورتیک ها برای کاهش احتباس ادراری در بیماران مبتلا به نارسایی سمت راست قفسه سینه: فورسماید، بومتانید
♦ تجویز اکسپکتورانت برای کمک به شل شدن ترشحات: گایافنزین

ادامه درمان

♦ تجویز آنتی بیوتیک ها در حمله بدتر شدن برونشیت مزمن : براساس نتایج کشت و آنتی بیوگرام خلط
♦ داروهای آنتی اسید، بلوک کننده H2، مهار کننده پمپ پروتون برای کاهش مقدار اسید معده، کاهش احتمال زخم معده ناشی از استرس بیماری یا اثرات داروها تجویز می شود. آنتی اسیدها: آلومینیوم هیدروکساید / منیزیم هیدروکساید، کلسیم کربنات؛ H2 بلوکر: رانیتیدین، فاموتیدین، نیزاتیدین، سایمتیدین؛ مهار کننده های پمپ پروتون: امپرازول، لانزوپرازول، اسومپرازول، رابیپرازول، پانتوپرازول
♦ تجویز واکسن – برای کاهش شانس عفونت : انفولانزا، پنومونی

همچنین
♦ مصرف حداقل ۳ لیتر مایع در روز برای کمک به شل شدن ترشحات
♦ تجویز اکسیژن ۲ لیتر در دقیقه از طریق کانول بینی برای لحاظ نیازهای بدن؛ جریان کم اکسیژن به کاهش تنگی نفس و جلوگیری از احتباس دی اکسید کربن کمک می کند.
♦ افزایش مصرف پروتئین، کالری و ویتامین ث در رژیم غذایی برای لحاظ نیازهای بدن
♦ تجویز اسپیرومتر تشویقی یا دریچه فلوتر برای تشویق سرفه و تنفس عمیق و بیرون راندن خلط
♦ تهویه با فشار منفی شبانه در بیماران مبتلا به هیپرکاپنه (بالا رفتن سطح دی اکسید کربن)

تشخیص های پرستاری برونشیت

♦ تخلیه ناموثر راه های هوایی
♦ عدم تحمل فعالیت
♦ الگوی تنفسی ناموثر

مداخلات پرستاری

♦ تنفس بیمار مانیتور شود: به ریت تنفسی، تلاش تنفسی، استفاده از عضلات فرعی، رنگ پوست، صداهای تنفسی توجه شود.
♦ بیمار در وضعیت فاولر قائم برای تسهیل تنفس قرار داده شود
♦ توزین روزانه بیمار. مایعات اضافی ناشی از نارسایی قلبی موجب افزایش وزن می شود. افزایش وزن بیشتر از ۲ پوند در روز گزارش شود.
♦ از بیمار بخواهید تمرینات تنفس عمیق، چرخیدن و سرفه کردن را انجام دهد تا اتساع ریه و تخلیه خلط بهبود یابد
♦ خلط از نظر تغییر رنگ، مقدار، هر گونه نشانه احتمالی عفونت در بیماران مزمن بررسی شود
♦ پایش ورودی و خروجی مایعات
♦ افزایش مایعات مصرفی برای رقیق نگه داشتن و تخلیه راحت تر ترشحات
♦ تجویز اکسیژن به بیمار آموزش داده شود.

کلیدواژه : برونشیت
255
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان