سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

هموفیلی چیست؟

هموفیلی

هموفیلی یکی از گروههای اختلال خونریزی ارثی است که باعث خونریزی غیر طبیعی یا اغراق آمیز و ضعف در لخته شدن خون  می شود.

 هموفیلی A و B در یک الگوی ژنتیکی مغلوب وابسته به X به ارث می رسند ، بنابراین مردها معمولاً درگیر می شوند در حالی که زنان معمولاً ناقل بیماری هستند.

 نوع A به دلیل کمبود عامل لخته شدن فاکتور VIII ایجاد می شود ، در حالی که نوع B (همچنین به آن بیماری کریسمس نیز گفته می شود) ناشی از کمبود فاکتور IX است.

 بیماری از نظر شدت آن در بین افراد مبتلا متفاوت است.

 علائم این بیماری شامل خونریزی بیش از حد از هر مکانی در بدن است.  آسیب طولانی مدت در مفاصل از قسمت خونریزی مکرر مشخصه است.

 درمان شامل درمان جایگزینی فاکتور انعقادی است.

 درمان های ژن درمانی منبعی برای تحقیقات فعال است و نوید دهنده آینده است.

هموفیلی چیست؟

 این یک بیماری نیست بلکه یکی از گروههای اختلالات خونریزی ارثی است که باعث خونریزی غیر طبیعی یا اغراق آمیز و لخته شدن خون ضعیف می شود.  این اصطلاح بیشتر برای اشاره به دو حالت خاص به نام های هموفیلی A و هموفیلی B به کار می رود که موضوع اصلی این مقاله خواهد بود.  هموفیلی A و B با ژن خاصی که جهش یافته است (برای تبدیل شدن به نقص تغییر یافته) و کد یک فاکتور لخته ناقص (پروتئین) در هر بیماری کدگذاری می شود.  به ندرت ، هموفیلی C (کمبود فاکتور XI) مشاهده می شود ، اما تأثیر آن روی لخته شدن به مراتب کمتر از A یا B است.

هموفیلی A و B

 هموفیلی A و B در یک الگوی ژنتیکی مغلوب وابسته به X به ارث می رسند و به همین دلیل در مردان بسیار شایع است.  این الگوی وراثت بدان معنی است که یک ژن معین در کروموزوم X تنها در صورت وجود ژن طبیعی در بیان خود بیان نمی کند.  به عنوان مثال ، یک پسر فقط یک کروموزوم X دارد ، بنابراین یک پسر با هموفیلی دارای ژن معیوب در کروموزوم X خود است (و به همین ترتیب گفته می شود که از نظر هموفیلی هموزیگوت است).  هموفیلی شایعترین بیماری ژنتیکی مرتبط با X است.

 اگرچه بسیار نادر است ، یک دختر می تواند هموفیلی داشته باشد ، اما باید ژن معیوب را در هر دو کروموزوم X خود داشته باشد یا یک ژن هموفیلی به همراه یک نسخه از دست رفته یا معیوب کروموزوم X دوم را که باید ژنهای عادی داشته باشد داشته باشد.  .  اگر دختری یک کپی از ژن معیوب را روی یکی از کروموزوم های X خود و یک کروموزوم دوم عادی داشته باشد ، از نظر هموفیلی مبتلا نیست اما گفته می شود برای هموفیلی (حامل) هتروزیگوت است.  فرزندان پسر وی 50٪ احتمال ارث بردن ژن X جهش یافته را دارند و بنابراین 50٪ احتمال ارث بردن هموفیلی را از مادر حامل خود دارند.

 هموفیلی A در حدود 1 از هر 5000 تولد مرد زنده اتفاق می افتد.  هموفیلی A و B در همه گروههای نژادی رخ می دهد.  هموفیلی A تقریباً چهار برابر بیشتر از B است. B در حدود 1 از 20 تا 30،000 تولد مرد زنده اتفاق می افتد.

 هموفیلی را بیماری سلطنتی خوانده اند زیرا ملکه ویکتوریا ، ملکه انگلیس از سال 1837 تا 1901 ، یک حامل بود.  دختران او ژن جهش یافته را به اعضای خانواده های سلطنتی آلمان ، اسپانیا و روسیه منتقل کردند.  الکساندرا ، نوه ملکه ویکتوریا ، که در اوایل قرن بیستم وقتی ازدواج کرد با تزار نیکلاس دوم ، تسارینای روسیه شد ، حامل این بیماری بود.  فرزند آنها ، تسارویچ الکسی ، از هموفیلی رنج می برد.

چه عواملی باعث ایجاد هموفیلی می شوند؟

 همانطور که در بالا ذکر شد ، هموفیلی در اثر جهش ژنتیکی ایجاد می شود.  جهش ها شامل ژن هایی هستند که پروتئین های لازم را در فرآیند لخته شدن خون کد می کنند.  علائم خونریزی به دلیل اختلال در لخته شدن خون ایجاد می شود.

فرآیند لخته شدن خون

هموفیلی

 فرآیند لخته شدن خون شامل مجموعه ای از مکانیسم های پیچیده است که شامل 13 پروتئین مختلف ، فاکتورهای کلاسیک I تا XIII است که با شماره های رومی نوشته شده است.  اگر پوشش رگهای خونی آسیب دیده باشد ، پلاکت ها به قسمت آسیب دیده جذب می شوند تا یک پلاستیک اولیه تشکیل شود.  این پلاکت های فعال شده مواد شیمیایی را که آبشار لخته را شروع می کنند ، آزاد می کنند و سری 13 پروتئین معروف به فاکتورهای لخته را فعال می کنند.  در نهایت ، فیبرین تشکیل می شود ، پروتئینی که با خود به هم می پیوندد تا مش را تشکیل دهد که لخته خون نهایی را تشکیل می دهد.  پروتئین درگیر با هموفیلی A عامل هشتم (فاکتور 8) و همراه با هموفیلی B عامل IX است (عامل 9).

هموفیلی A در اثر جهش در ژن برای فاكتور VIII ایجاد می شود ، بنابراین كمبود این فاكتور لخته شدن وجود دارد.  هموفیلی B (بیماری کریسمس نیز نامیده می شود) ناشی از کمبود فاکتور IX به دلیل جهش در ژن مربوطه است.

 شرایطی که به آن هموفیلی C گفته می شود ، کمبود فاکتور لخته شدن XI را شامل می شود.  این وضعیت بسیار نادرتر از هموفیلی A و B است و به طور معمول منجر به علائم خفیف می شود.  همچنین به صورت وابسته به X به ارث نمی رسد و افراد هر دو جنس را تحت تأثیر قرار می دهد.

 هموفیلی A از هموفیلی B شایع تر است. حدود 80٪ از افراد مبتلا به هموفیلی مبتلا به هموفیلیA هستند. هموفیلی B در حدود 1 از هر 20،000 تا 30،000 نفر رخ می دهد.  زیر گروه کسانی که مبتلا به هموفیلی B هستند ، به اصطلاح فنوتیپ لیدن وجود دارد ، که در دوران کودکی با هموفیلی شدید مشخص می شود که در دوران بلوغ بهبود می یابد.

علائم و نشانه های هموفیلی چیست؟

 بسته به نوع خاص جهش (نقص ژنتیکی) ، هموفیلی می تواند از نظر شدت آن متفاوت باشد.  درجه علائم بستگی به میزان فاکتور لخته شدن مبتلا دارد.  بیماری شدید به عنوان فعالیت عامل <1٪ ، فعالیت 1٪ تا 5٪ عامل بیماری بیماری متوسط ​​است و بیش از 5٪ فعالیت عامل ، بیماری خفیف را تشکیل می دهد.  میزان خونریزی بستگی به شدت (میزان فعالیت عامل) دارد و برای هموفیلی A و B مشابه است.

 با هموفیلی شدید (A یا B) ، خونریزی در سنین پایین شروع می شود و ممکن است به صورت خودبخود رخ دهد.  افراد مبتلا به هموفیلی خفیف ممکن است در پاسخ به آسیب یا تروما بیش از حد خونریزی کنند.  ناقلین زن هموفیلی دارای درجه متغیرهای فعالیت عاملی هستند.  برخی ممکن است تقریباً در حد نرمال باشند و تمایل به خونریزی نشان ندهند ، در حالی که برخی ممکن است کمتر از 50٪ کاهش پیش بینی شده باشند و بیشتر از زنان غیر حامل خونریزی می کنند.

 در هموفیلی شدید ، قسمتهای خونریزی معمولاً در 2 سال اول زندگی آغاز می شود.  خونریزی سنگین پس از ختنه در مردان گاهی اوقات اولین علامت این بیماری است.  علائم ممکن است بعداً در افراد دارای بیماری متوسط ​​یا خفیف بروز کند.  خونریزی از هموفیلی می تواند در هر نقطه از بدن رخ دهد.  مکانهای مشترک خونریزی مفاصل ، ماهیچه ها و دستگاه گوارش است.  مکان های خاص و انواع خونریزی در زیر بحث شده است.

هماتروز

هماتروز (خونریزی در مفاصل) مشخصه هموفیلی است.  زانوها و مچ پا اغلب متاثر می شوند.  خونریزی باعث ایجاد فاصله بین مفصل ها می شود ، درد قابل توجه و با گذشت زمان می تواند ناامید کننده باشد.  با گذشت زمان ، تخریب مفصل اتفاق می افتد و می توان به جراحی های جایگزین مفصل نیز نیاز داشت.

 خونریزی در عضلات ممکن است با تشکیل هماتوم (سندرم محفظه) اتفاق بیفتد.

 ممکن است خونریزی از دهان یا بینی ایجاد شود.  خونریزی بعد از انجام اقدامات دندانپزشکی متداول است و هنگام بیرون آمدن دندانهای جدید ممکن است خونریزی از لثه ها اتفاق بیفتد.

 خونریزی از دستگاه گوارش می تواند منجر به وجود خون در مدفوع شود.

 خونریزی از مجاری ادراری می تواند منجر به وجود خون در ادرار (هماچوری) شود.

 خونریزی داخل جمجمه (خونریزی به مغز یا جمجمه) می تواند منجر به علائمی مانند تهوع ، استفراغ و / یا بی حالی شود و می تواند منجر به مرگ شود.

 افزایش خونریزی بعد از عمل یا تروما مشخصه هموفیلی است.

هموفیلی چگونه تشخیص داده می شود؟

 بیشتر بیماران مبتلا به هموفیلی سابقه خانوادگی شناخته شده ای از این بیماری دارند.  با این حال ، در حدود یک سوم موارد در صورت عدم وجود سابقه خانوادگی شناخته شده رخ می دهد.  بیشتر این موارد بدون سابقه خانوادگی به دلیل جهش خود به خود در ژن مبتلا ایجاد می شود.  موارد دیگر ممکن است به دلیل عبور ژن آسیب دیده از یک خط طولانی از ناقلین زن باشد.

 اگر هیچ سابقه خانوادگی از هموفیلی وجود نداشته باشد ، یک سری آزمایش خون می تواند تشخیص دهد که اگر فرد دارای قسمت خونریزی غیر طبیعی باشد ، کدام قسمت یا پروتئین مکانیسم لخته شدن خون نقص است.

 شمارش پلاکت

 شمارش پلاکت (یک ذره خونی لازم برای فرآیند لخته شدن) و آزمایش زمان خونریزی و همچنین دو شاخص لخته شدن خون باید اندازه گیری شود ، زمان پروترومبین (PT) و زمان فعال سازی ترومبوپلاستین جزئی (aPTT).  شمارش پلاکتي نرمال ، PT طبيعي و APTT طولاني مدت مشخصه هموفيلي A و هموفيلي B است. از اين رو مي توان آزمايشات ويژه عوامل ضعف خون را براي اندازه گيري سطح VII يا فاکتور IX و تاييد تشخيص انجام داد.

 آزمایش ژنتیکی برای شناسایی و توصیف جهش های خاص مسئول هموفیلی نیز در آزمایشگاههای تخصصی موجود است.

آیا می توان  شما را حامل هموفیلی دانست؟

 از آنجا که مردان مبتلا به جهش ژنتیکی دچار هموفیلی می شوند ، مردی که این بیماری را نداشته باشد نمی تواند حامل بیماری باشد.  زنی که یک فرزند دارای هموفیلی شناخته شده دارد ، حامل واجب نامیده می شود و برای اثبات این که او حامل هموفیلی است ، نیازی به آزمایش نیست.

 زنانی که وضعیت حامل آنها ناشناخته است ، می توانند با آزمایش فاکتورهای لخته شدن یا با روشهای مشخص کردن جهش در DNA ارزیابی شوند.  روشهای غربالگری DNA معمولاً قابل اطمینان ترین هستند.

 تشخیص پیش از تولد همچنین با آزمایشات مبتنی بر DNA انجام می شود که بر روی نمونه ای که از طریق آمنیوسنتز یا نمونه برداری از ویل کوریونی انجام می شود ، انجام می شود.  بیشتر افراد توسط مشاورانی که در بیماریهای مرتبط با ژنتیک تخصص دارند ، دیده و آزمایش می شوند.

درمان های هموفیلی چیست؟

 پایه اصلی درمان ، جایگزینی عوامل لخته شدن خون است.  ترکیب های عامل لخته را می توان از خون اهدا کننده انسان خالص کرد یا در آزمایشگاه با استفاده از روش هایی که از خون اهدا کننده استفاده نمی کند ، تهیه کرد.  این نوع درمانی به عنوان جایگزین درمانی شناخته می شود.  جایگزینی فاکتور لخته شدن با تزریق فاکتور لخته شدن به رگ ، دقیقاً مثل انتقال خون انجام می شود.

 بسته به شدت شرایط ، درمان جایگزینی از فاکتور لخته شدن ناقص ممکن است به همان میزان مورد نیاز (تحت عنوان تقاضای درمانی) یا به صورت مرتب انجام شود تا از بروز خونریزی (معروف به درمان پیشگیری) استفاده شود.

 افرادی که موارد خفیف هموفیلی A دارند ، گاهی اوقات با داروی دسموپرسین ، که با نام DDAVP نیز شناخته می شود ، درمان می شوند.  این دارو باعث آزاد شدن مواد از پلاکت ها می شود که به تشکیل پلاکت  کمک می کنند.  این دارو یا به آرامی از طریق مسیر داخل وریدی (IV) یا گاهی اوقات به صورت اسپری بینی انجام می شود.

 برای تسکین علائم ممکن است از داروهای تسکین دهنده درد تجویز شود ، اما باید از داروهای تسکین دهنده درد به غیر از آسپیرین یا داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (مانند ناپروکسن ، ایبوپروفن) استفاده شود ، زیرا این نوع داروها بیشتر توانایی لخته شدن خون را مهار می کنند.  استامینوفن (تایلنول و دیگران) اغلب برای تسکین درد تجویز می شود.

آنتی بادی ها

 یک عارضه عمده درمان ، ایجاد به اصطلاح بازدارنده در عوامل لخته شدن است.  مهارکننده ها (آنتی بادی ها) تولید می شوند زیرا بدن عامل اصلی ترکیب مورد استفاده در معالجه بیماران را برای کاهش یا جلوگیری از خونریزی مشاهده می کند ، زیرا خارجی است و یک پاسخ ایمنی را در بیمار برای از بین بردن مواد خارجی (عامل VIII یا فاکتور IX) فعال می کند.

مهار کننده های فاکتور

 مهار کننده های فاکتور VIII شایع ترین است و تقریباً در یک سوم از افراد مبتلا به هموفیلی شدید A و در حدود 1 از هر 50 بیمار مبتلا به هموفیلی خفیف یا متوسط ​​A وجود دارد.  مهارکننده ها هم عامل جایگزین ترکیب VIII و هم فاکتور VIII موجود در بدن را از بین می برند.  این یک عارضه جدی در درمان است زیرا عامل ترکیب دیگر در معالجه بیماری مؤثر نیست.  عمل مهارکننده ها برای از بین بردن ترکیب های فاکتور VIII شدت متفاوتی در بین افراد نشان می دهد و حتی می تواند با گذشت زمان در یک فرد متفاوت باشد.

 در حدود دو سوم موارد ، مهارکننده ها به خودی خود یا با معالجه تحت عنوان درمان تحمل ایمنی (ITT) یا القای تحمل ایمنی (ITI) از بین می روند.  در موارد هموفیلی شدید A با تداوم مهارکننده ها ، ترکیب های فاکتور دیگر ، مانند ترکیب پروترومبین فعال پروتئین یا فاکتور نوترکیب VIIa ، برای تلاش برای کمک به کنترل خونریزی انجام می شود.

 ایجاد مهار کننده های فاکتور IX بسیار کمتر اتفاق می افتد و در حدود 1٪ از افراد مبتلا به هموفیلی B اتفاق می افتد. با این وجود ، هنگامی که غلظت فاکتور IX افزایش داده می شود ، می تواند یک واکنش آلرژیک بسیار جدی ایجاد کند.  درمان با تحمل ایمنی برای از بین بردن مهار کننده ها نسبت به هموفیلی A موفقیت کمتری دارد.

عفونت ها

 عفونت های ناشی از خون ، مانند ویروس HIV و هپاتیت B و C ، عارضه اصلی درمان هموفیلی در دهه 1980 بود.  این عفونت ها از طریق فاکتور ترکیبی و سایر فرآورده های خونی که برای درمان هموفیلی مورد استفاده قرار گرفته بودند ، منتقل می شوند.  استفاده از مخزن های خون دهنده بزرگ برای تهیه ترکیب فاکتور و عدم وجود آزمایش های خاص برای عوامل عفونی ، هر دو به آلودگی محصولات خونی مورد استفاده در درمان هموفیلی کمک کرده است.  تا سال 1985 حدود 90٪ از افراد مبتلا به هموفیلی شدید به ویروس HIV آلوده بودند و تقریبا نیمی از کل مبتلایان به هموفیلی مبتلا به HIV بودند.  امروزه ، روشهای بهبود و غربالگری و ساخت از جمله تکنیکهای از بین بردن ویروس و همچنین ایجاد فاکتورهای نوترکیب اساساً این عارضه غم انگیز از درمان را از بین برده اند.

آیا می توان از هموفیلی جلوگیری کرد؟

 هموفیلی یک بیماری ژنتیکی (ارثی) است و نمی توان از آن جلوگیری کرد.  مشاوره ژنتیکی ، شناسایی ناقلین از طریق آزمایش ژنتیکی مولکولی و تشخیص پیش از تولد برای کمک به افراد در درک خطر ابتلا به کودک مبتلا به هموفیلی در دسترس هستند.

چشم انداز (پیش آگهی) بیماری هموفیلی چیست؟

 قبل از ایجاد ترکیب فاکتور ، افراد مبتلا به هموفیلی امید به زندگی را به طور قابل توجهی کاهش داده بودند.  امید به زندگی قبل از دهه 1960 برای مبتلایان به هموفیلی شدید به 11 سال محدود بود.  در حال حاضر ، میزان مرگ و میر (مرگ) برای مردان مبتلا به هموفیلی دو برابر مردان سالم است.  همانطور که قبلاً ذکر شد ، افزایش عفونت HIV و هپاتیت مرتبط با درمان در دهه 1980 منجر به افزایش متناظر در میزان مرگ و میر شد.

 در حال حاضر ، درمان سریع و کافی می تواند خطرات ناشی از خونریزی تهدید کننده زندگی و شدت آسیب طولانی مدت در مفاصل را کاهش دهد ، اما خراب شدن مفصل همچنان یک عارضه مزمن هموفیلی است.

 درمان های احتمالی آینده برای هموفیلی چیست؟

 آزمایشات و مطالعات متعدد برای بررسی امکان استفاده از ژن درمانی برای جایگزینی ژنهای معیوب در هموفیلی در حال انجام است.  تا به امروز ، تولید پایدار از عوامل کمبود لخته در انسان حاصل نشده است ، اما این یک منطقه از تحقیقات فعال است که وعده های بزرگی برای آینده دارد.

برگرفته از منابع پزشکی لاتین

کلیدواژه : حامل هموفیلی
255
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

توسط
تومان